مرا عمری به دنبالت کشاندی

       سرانجام به خاکستر نشاندی

              ربودی دفتر دل را ولی افسوس

                    که سطری هم از این دفتر نخواندی

                            گرفتم عاقبت دل بر من افروخت

                                     پس از مرگم سرشکی فشاندی

                                              گذشت از من ولی آخر نگفتی

                                                      که بعد از من به امید که ماندی

طفلک دل من این مرغ عاشق که عمری بی عشق رفت عاشقانه

چه تنها ، چه خسته به دشتی غریبانه پر ریخت ناباورانه

به دلم گفتم دل پریشونم یه پارچه دردی نگو نمی دونم

گفتم که ای دل ، ای دل غافل راه عاشقی راه سوختن بیراهه نرو

طفلک دلم ، دل برگ گلم یاور عشق و بازیچه بودن

رفت ورفت  مثل خوشه ها ، اما جای آب روی شعله ها

لرزید و لرزید تو قاب سینه با لرزه ها گفت کارش اینه

دل اگر دله ، کارش مشکل اگه نلرزه از کاه و گل

دل که دل باشه می سوزه دل که دل باشه می بازه