تو نبودی به سوگت نشستم

ای که تنها تو را می پرستم

ای که با یک نگاه صمیمی

ناگهان کار دادی به دستم

کوچ تو بازگشتی ندارد

آه بی خود به پایت نشستم

می خواستم تا عاشقانه با تو باشم

مانند دریا بی کرانه با تو باشم

با تو هم آوا باشم و با تو بخوانم

در کوچه های پر ترانه با تو باشم

می خواستم بودای تنهائی تو گردم

در خلوتی نیلوفرانه با تو باشم

تنهایی خود را به چشمان تو دادم

تا وقت رویایی شبانه با تو باشم

می خواستم تا با تو باشم با تو اما

نگذاشت دست این زمانه با تو باشم

 جدایی

روز جدایی بود و از غم گریه کردیم

                                             تا لحظه ی آخر دمادم گریه کردیم

وقتی جدا شد چشمم از شانه هایت

                                            من تازه فهمیدم که با هم گریه کردیم

بغض گلوی خسته مان را شکل گرفتیم

                                             زیرا شکست و باز محکم گریه کردیم

از هق هق ما عالمی هم با خبر شد

                                             با اینکه تا آنقدر مبهم گریه کردیم

اشک تو را هم مثل اشکم پاک کردم

                                             اما خداحافظ که گفتیم گریه کردیم

حالا پشیمان نیستم از عشق بلکه

                                            حسرت به دل ماندم چرا کم گریه کردم